De Koning en zijn schatkist

De koning stond bekend om zijn grote financiële inzicht en zijn goede hart. Hij had het land bijna failliet overgenomen van zijn vader, maar binnen enkele jaren tijd waren de achterstanden weggewerkt en was er voor dit jaar zelfs een overschot berekend. Hij inspecteerde iedere avond zijn schatkist en ging dan tevreden slapen.

Op een dag kwam er een man bij hem langs: “Majesteit, mijn zoon mist een been, maar hij is heel slim. Als ik een prothese zou kunnen kopen, kan hij naar de universiteit en kan hij een geleerd en rijk man worden. Hij kan u de prothese met rente terugbetalen en wordt een belangrijke belastingafdrager in de toekomst. Op de lange termijn wordt de schatkist er voller van.” ”Beste man, wat een goed plan. Ik zal navraag doen bij zijn onderwijzer, om te controleren of hij werkelijk de capaciteiten heeft. Als dat zo is, ga ik akkoord.” En zo gebeurde het. Hierna werd de koning nog meer geprezen, om zijn financieel inzicht en zijn grote hart. Hij inspecteerde zijn schatkist en ging tevreden slapen.

Op een andere dag kwam een oude vrouw bij hem: “Koning, het lukt me niet meer iedere dag water in de rivier te halen en ik heb geen kinderen die dat voor mij kunnen doen. Nu is er een bron in mijn achtertuin, maar geen put. Zou ik geld kunnen lenen om een put te laten maken, als ik u in mijn testament vermeld? Ik ben niet rijk maar als ik dood ben en mijn huisje wordt verkocht krijgt u het geld dus tot op de laatste cent terug.” De koning moest even nadenken, want het zou hem niets extra’s opleveren, maar hij dacht met liefde aan zijn eigen moeder en zag de gelijkenis in deze arme vrouw. Hij zou het zijn moeder ook gegund hebben. Hij ging akkoord en hij werd wat minder geprezen om zijn financieel inzicht, maar wel om zijn grote hart. Hij inspecteerde zijn schatkist en ging tevreden slapen.

Toen kwam er een gezin met negen kinderen bij hem aankloppen. Het kwam van een ander koninkrijk en het werd hem snel duidelijk dat de mensen geen hoogvliegers waren. De een was ziekelijk, de ander was blind, de volgende kon niet rekenen en die daar achteraan was zo brutaal dat hij iedereen in zijn omgeving kwaad maakte. Deze mensen vroegen eten en kleding en een woning. “Maar wat kunt u daar tegenover zetten”, vroeg de koning met een zucht. “We willen wel terugbetalen, maar we weten niet hoe,” sprak de vader eerlijk. Hij besefte echter dat dit het verkeerde antwoord was. ”Ik zal met de loterij meespelen en als we iets winnen, is het helemaal voor u.” Maar ook dat viel niet in goede aarde, zag hij.

De koning wist niet wat hij moest doen, want hij kon wel bedenken dat ze volgende week hier weer zouden staan en daarna weer. Dat was een aanslag op zijn schatkist. Hij vroeg een dag bedenktijd en stuurde de mensen weg. Hij maakte een wandeling en bezocht zoals vaker een klooster dicht bij hem in de buurt, daar legde hij zijn situatie uit aan een zuster. Deze zuster lachte, want ze kende het dilemma. “Majesteit,” zei ze met haar kordate stem, “als er mensen bij ons klooster aan de deur komen, helpen we ze altijd. Mensen komen niet als het niet nodig is. Misschien vinden wij het niet nodig, maar voor hen is het belangrijk. En als iemand vroeg om onze laatste dekens dan zuchtte ik ook wel eens, maar ik gaf ze mee. En wat gebeurde er? De volgende dag kwam iemand ons dekens brengen die over waren bij een verhuizing. Zo kan ik u veel verhalen vertellen. Maar daar gaat het niet om. Al zouden er geen nieuwe dekens gekomen zijn, we zouden toch blijven helpen, tot we niets meer hadden om te helpen. Sommige problemen kunnen we niet oplossen, maar wel verlichten. Daar zijn we voor. U ook?”

Uit de koning kwam een onaangenaam gebrom. Dit was niet het antwoord wat de koning had willen horen. Hoe zou het volk denken over zijn financiële inzicht? Zij zouden denken dat zijn grote hart was verworden tot een week hart. Hij inspecteerde zijn schatkist en ging heel onrustig slapen.

 

Marja Wittebols – maatschappelijk werker Stichting de Vonk

5 Gedeeld

Laat een reactie achter