Skip to content

Een maatje zijn

In 2015 stroomden de asielzoekerscentra (AZC) in Nederland vol met vluchtelingen, voornamelijk uit Syrië. Het duurde niet lang voordat ik samen met enkele parochianen van de Bonifatius Parochie in Almere zorgelijk naar de vluchtelingen van het AZC begon te kijken en ons het gevoel bekroop ‘iets’ voor hen wilden doen. Het maatjesproject was geboren. Ik kreeg daarop net als de vele andere maatjes iemand naast mij staan.

Maatjesproject
Wij werden gekoppeld aan een statushouder of een vluchtelingengezin. Als vrijwilliger probeerden wij hen te helpen in het vinden van hun weg in de stad Almere. Zoals het onder de knie krijgen van de Nederlandse taal, naar de dokter, de bibliotheek of het stadhuis gaan etc. Wij proberen hen zo snel mogelijk een onderdeel te laten zijn van de samenleving hier in Almere. De katholieke Bonifatius Parochie Almere heeft dit maatjesproject opgericht. Vanuit het gevoel dat alle mensen het beste tot hun recht komen wanneer zij in verbinding staan met anderen.

De oproep voor vrijwilligers om maatje te worden, wordt door velen gehoord en geaccepteerd. Het project is opgezet in een katholieke parochie. Ik vind het bijzonder dat de oproep ook vele anderen bereikt heeft en dat zij er gehoor aan gegeven hebben. Zo kregen we aanmeldingen om maatje te worden van mensen zonder geloof, van mensen van protestantse, islamitische en joodse afkomst. Gewone mensen die net als de initiatiefnemers ook ‘iets’ willen betekenen in de levens van de nieuwkomers.

Herinneringen en emoties tijdens de Allerzielenviering
Wat ons bindt kwam recentelijk weer naar voren in de gesprekken rondom een ‘maatjesviering’ tijdens het Allerzielenfeest. De angst sloeg de Syrische vluchtelingen om het hart in de dagen vooraf. Toen bleek dat de Turkse legereenheden Noord-Syrië waren binnengetrokken om daar het vacuüm in te vullen, dat ontstaan was door het terugtrekken van de Amerikaanse troepen. Het werd een viering bol van emoties. Met gedachtes over hun geliefden in Syrië die wederom het slachtoffer kunnen worden van oorlogshandelingen. De wens tijdens Allerzielen de graven van hun dierbare overledenen te verzorgen, onmogelijk nu zij hier wonen. Herinneringen aan hun leven als vluchteling. Ik hoorde iemand vertellen over een bedreiging: ‘Als ik jou hier morgen nog zie, dan schiet ik je neer!’ Het zijn dit soort bedreigingen waar sommige van hun familieleden op dit moment nog altijd aan blootgesteld worden. De emoties die loskwamen doet ook iets met jou als maatje, wij stonden op dat moment naast hen. Het schept een onvoorwaardelijke band.  

Zacheüs
Toen de vluchtelingenstroom in 2015 in Nederland op gang kwam kregen wij nieuwe mensen in ons leven, deze nieuwkomers zijn inmiddels onze vrienden geworden. Ik moet dan denken aan de woorden van de Tsjechische priester Thomas Halik die ons oproept om als mens zoals Zacheüs te zijn. Zoekend en nieuwsgierig naar de andere mensen. Een persoon die door Jezus wordt opgeroepen om uit zijn schuilplaats (de boom) te komen. Om afstand te overbruggen en vanaf de rand naar het centrum van het geloof te gaan, om Jezus na te volgen. Zoals Jezus zijn leven wijdde aan mensen nabij te staan die op afstand stonden. De zieken, de vreemdelingen, de armen, maar zeker ook tollenaars als Zacheüs. In mijn geval zijn het vreemdelingen, de nieuwkomers in de stad Almere. God vraagt ons concrete acties te ondernemen en uit te dragen wat zijn zoon Jezus Christus heeft voorgedaan. Zo’n kans op een concrete actie ligt vrijwel altijd in jouw directe omgeving, de samenleving waar jij onderdeel van bent.

Selma Brooks-Boot
Bron: Het Goede Leven, november 2019

8 Gedeeld

Laat een reactie achter