In de dagen tussen Kerstmis en Nieuwjaar drie bijzondere verhalen uit de praktijk van vrijwilligers uit de liefdadigheid. Hermen van Dorp, directeur van Stichting de KIM, vertelt hoe hij deze drie verhalen ter oren kreeg.

Gloria

Ik werd opgebeld door een collega van de GGD. Voor haar zat een man die radeloos was. Hij had zojuist te horen gekregen dat hij positief getest was op HIV en zijn wereld was ingestort. Hij wist niet meer waar hij het zoeken moest en mijn toenmalige collega zag de wanhoop in zijn ogen. Mijn collega vroeg of ik als geestelijk verzorger wat kon doen voor deze man. Ik dacht meteen aan Gloria. Een moedige Surinaamse vrouw en al jarenlang Hiv-positief. In die tijd gaf ik regelmatig voorlichtingen op scholen en ze wist met haar persoonlijke en indrukwekkende verhaal leerlingen te raken. Toen ik belde met de vraag of ze een afspraak met deze radeloze man kon maken, liet ze meteen weten dat hij welkom was bij haar thuis. Ze hebben diezelfde middag elkaar gezien en gesproken. Ze heeft vooral geluisterd en hem bijgestaan in zijn nood. Bij het afscheid van elkaar nemen zei de man tegen Gloria: je hebt mijn leven gered. 

Jos en Cita

Neem dan Cita en Jos, zij hebben een druk agrarisch bedrijf in de NOP. Tussen alle bedrijven door hebben ze oog en aandacht voor mensen die te maken hebben met kwetsbaarheid van het bestaan. Zo zijn ze in beeld gekomen bij het maatjesproject dat stichting De KIM samen uitvoert met de Emmausparochie. Cita werd als maatje gekoppeld met een man uit Eritrea die recent in Emmeloord is komen wonen.

Het was zoeken in het begin naar opbouwen van contact als de taal zo moeizaam verloopt. Toch bezoekt ze hem iedere week trouw en stap voor stap is het vertrouwen gaan groeien. Ze gaan met hem mee naar de rechtbank in Groningen om hem bij te staan als hij een verzoek doet om zijn gezin over te laten komen. Helaas wijst de rechter dit verzoek af en de man is in zak en as. Cita en Jos bezoeken hem in dat weekend op de zaterdag maar hij kan geen woord uitbrengen zo teleurgesteld is hij. Zijn toekomst met vrouw en kinderen in Nederland is in duigen gevallen.

Een dag later op zondag gaan ze weer naar hem toe en nemen hem mee om te fietsen en bij hun vrienden op bezoek te gaan. De man uit Eritrea ziet zijn maatjes Jos en Cita als zijn Nederlandse vader en moeder en zo noemt hij ze ook.

Bernadette

Bernadette is als vrijwillige mentor gekoppeld aan een Syrische vrouw die graag in Nederland wil werken met kinderen. In haar woonplaats Damascus was ze docent en ze wil in Nederland ook wat doen. Het lukt om voor haar een leerwerkplek te regelen waar ze met veel plezier aan de slag gaat in de kinderopvang. Ondertussen krijgt ze van een vrijwilliger extra taalondersteuning om nog beter de Nederlandse taal onder de knie  te krijgen. Als ze afgelopen maandag vol goede moed weer wil beginnen met de nieuwe werkweek vraagt de directeur van de kinderopvang om bij haar te komen. Ze heeft slecht nieuws. Met onmiddellijke ingang moet de vrouw haar werk stoppen omdat er een administratieve fout is gemaakt. De vrouw is overstuur want ze denkt dat het aan haar inzet lag. Ze belt haar mentor op en Bernadette gaat diezelfde avond nog naar haar toe om te horen wat er is gebeurd. Meteen worden er afspraken gemaakt waar Bernadette tijd voor vrij maakt. Ondanks dat zij en haar man een eigen bedrijf hebben.

Zo maar verhalen?

Zo maar wat verhalen van drie mensen uit onze samenleving die zich als vrijwilliger het lot van medemensen aantrekken. Ze doen dit bij projecten van organisaties die katholiek maatschappelijk activeringswerk uitvoeren. Bij dit werk worden vrijwilligers geactiveerd om zich in te zetten voor mensen die te maken hebben met kwetsbare kanten van het bestaan. Zoals door ziekte, vluchten vanwege burgeroorlog, somberheid, tegenslag, pech of onveiligheid in het land.

Ze doen dit vrijwilligerswerk omdat ze worden geraakt door het broze leven van anderen. Solidariteit zou je kunnen zeggen. Een van de belangrijke pijlers van het katholiek sociaal denken. Of misschien nog wel beter gezegd katholiek sociaal handelen. Want doordat het lot van de ander hen niet onberoerd laat, worden ze tot handelen gezet. Ze doen dit omdat ze geloven in een goed leven voor iedereen. Een algemeen welzijn voor iedereen….inderdaad nog zo’n mooi begrip uit de rijke traditie van katholiek sociaal denken.

Way of Life

Je doet dit gewoon. Je doet dit gewoon…. Maar is dat wel zo? Is dit wel zo gewoon? Nee. Wat ik zie dat wat ze doen veel verder gaat. Het is een soort roeping die mensen ervaren die dieper is geworteld. Ik denk dat ze in beweging worden gezet om de ander recht te doen. De ander is niet zomaar een medemens. De ander is meer zoals de Frans-joodse filosoof Levinas zegt: de ander opent een nieuwe wereld in het zijn. Want in de kwetsbaarheid van de ander wordt een appel gedaan op de mens. Waardoor er verantwoordelijkheid in het spel komt omdat de ander mij niet onberoerd laat. Want door de nood of de vraag van de ander, wordt je als mens geroepen om te antwoorden.

Zo is Caritas een vorm van geloof in goed doen voor de ander en daardoor voor veel vrijwilligers een way of life. Overdenkt u eens of caritas ook een plek heeft in uw leven. Zalig Kerstfeest!

Hermen van Dorp
Stichting De KIM

0 Gedeeld

Laat een reactie achter