Het is zondag 3 mei 2020. Is het zondag? De klokken van de St. Jan, waarmee we gewoonlijk wakker worden op zondagen, zwijgen nu. Zo enthousiast als ze normaliter de gelovigen naar de kerk roepen, zo zwijgzaam laten ze ons nu met rust. De St. Jan is stil, zelfs dicht.

Het Coronavirus heeft de Congregatie voor de Goddelijke eredienst (onderdeel van de Romeinse Curie) doen besluiten de deuren gesloten te houden. Zelfs de Paasdiensten werden afgelast. Dit was voor het eerst sinds 1351, toen de pest, “de zwarte dood” heerste en door Europa raasde. Zelfs tijdens de “Spaanse griep” van 1918-1919, bleven kerken open. De Sint Jan doet aan sociale onthouding, of toch niet?

Stad in stilte

Om aan onze beweging toe te komen, fietsen we dagelijks een uurtje door de natuur en de wat stillere plaatsen: die laatste zijn er toch volop. Ook vandaag dus, zondag, trekken we erop uit. Goed ingepakt, fietsen met opgepompte banden, besluiten we via het centrum onze fietstocht te beginnen, enigszins nieuwsgierig naar het straatbeeld van een lege stad op zondag. De Parade met zijn cafés is leeg, de Kerkstraat ligt er verlaten bij. De Korte Putstraat is eveneens leeg en opnieuw bestraat: juist nu kun je zien hoe mooi het straatje erbij ligt. Via een naargeestige verlaten Grote Markt draaien we de Hinthamerstraat in. Slechts een enkeling loopt rond, een beetje angstig, een beetje wantrouwig kijkend. Maar ook weer die leegte.

Ons Lief Vrouwke

Terug bij de St. Jan zien we tot onze verbazing de deur naar de Maria kapel opengaan: een man schiet naar buiten. Maria, onze “ Zoete Lieve Vrouw van Den Bosch”, voor velen steun in alle tijden, houdt haar deuren open. We zetten onze fietsen op slot en lopen de kapel binnen. Zij staat er devoot, zoals altijd: “Ons Lief Vrouwke”. Zij is omgeven met bloemen en veel brandende kaarsjes. Dit gaat door, virus of niet, zondag of niet. Er zit één persoon, een vrouw van middelbare leeftijd in de bank. Verder niemand. Haar blik is starend naar de Zoete Moeder. Waar zij aan denkt, waar zij voor bidt laat zich raden…

Wij schuiven een bank in, verderop. Er is rust, een andere rust dan buiten. Gedachten vullen onze hoofden. Plots zie ik tranen over het gezicht van de vrouw lopen: zij blijft stil zitten, starend, bewegingloos. Na enige minuten verlaten wij de kapel. Onze fietstocht gaat verder, de Bossche Broek in. Wat een zaligheid, die frisse lucht, die ontluikende natuur, dat Brabantse Landschap! Het beeld van de biddende vrouw blijft mij bij. Zij heeft vast voor velen gebeden. Gebeden om allemaal goed door de Corona crisis te komen; geloven kan soms bijdragen, ja zelfs helpen! Een oude vriend van ons, inmiddels overleden, had de Tweede Wereldoorlog in Den Bosch meegemaakt. Hij dacht in die tijd van nood. als er een bommenwerper over kwam: “Oh Lief Vrouwke, geef hem nog een douwke”: Misschien was dat ook het gebedje, deze dag, van de vrouw in de kapel.

0 Gedeeld

Laat een reactie achter